NEWS ARCHIVES REVIEWS INTERVIEWS VIDEOS GUESTBOOK CONTACT
Top Picks





Mistah F.A.B. & I-Rocc
Face Off
Royalty Rich (2012)
good good half good good


Recommended reviews
More recommended reviews

01. Face Off - Mistah F.A.B. & I-Rocc
02. Willie Beamen - Mistah F.A.B., I-Rocc & Gee Gee Bstone
03. Exclusive - Mistah F.A.B., I-Rocc & Lil Kurtis
04. Show Em - I-Rocc, Mistah F.A.B. & YD
05. Keep Ya Pussy - Poodeezy, TJ & Pimpsy
06. Way 2 Me - I-Rocc, Mistah F.A.B. & Gee Gee Bstone
07. Send Stamps - I-Rocc & Tyrone
08. Broken Wing - I-Rocc
09. Ready 2 Go - Mack Twon, Juice Lee & I-Rocc
10. All We Got Is Us - Black Mikey, Smigg Dirtee & X-Raided
11. Never Seen - Al Savage, Mistah F.A.B. & Curt Nitty
12. Don't Jam On Me - Glasses Malone, Yung Leak & I-Rocc
13. City's Hot - J-Diggs, Mistah F.A.B., I-Rocc & San Quinn
14. Hood Nigga - I-Rocc, Mistah F.A.B. & Philthy Rich


English review

Seizing an opportunity to review the hereby album I'd like to focus more on the hitherto output from creators of the "Face Off" project, therefore please excuse me for a bit longer introduction. A short discography note should be referring not only to two leading rappers, but also to the producer responsible for a major part of beats. Let me start off with a figure that is probably recognized by most of West Coast rap fans. Mistah F.A.B. is an Oakland representative who's been featured on dozens of cds and debuted in 2003 with an endeavor called "Nig-Latin". He has also dropped two other official solo projects: "Son Of A Pimp" from 2005 and "Da Baydestrian" from 2007. Except for that Fabby brought two collabo joints with DJ Fresh ("The Tonite Show" series), presented two "Slappin' In The Trunk" compilations, has been a host on the 8th and the 18th (along with G-Stack) volume of "Thizz Nation", recorded a duet album with Turf Talk ("Hyphy Ain't Dead") and delivered an underground one with Gennessee ("Life On The Rock"). If it wasn't enough he has also released a whole bunch of mixtapes: a few volumes of "The Realest Shit I Never Wrote", two parts of "The Grind Is A Terrible Thing To Waste", "I Found My Backpack" and a couple of others. San Diego rapper I-Rocc has been in the game for a decade, yet hasn't had a chance to create such a significant discography. Nevertheless this figure should be definitely familiar to Bay Area rap fans, because he started his career under Messy Marv's wings, dropping two official cds as The Izrealz - "Turf Thuggin" in 2002 and "The Re-Up" in 2005. I must admit that I haven't been following his further releases too carefully, yet as far as I'm concerned he has also dropped an album called "The Center Of Attention" presented by Yukmouth (not even sure if it was official material), a solo project titled "Power & Position" and duet cds with J-Diggs ("Fixed Fight") and with Smigg Dirtee as Bluez Brotherz. So far I haven't heard of the producer named Coach Money, but that's most probably because he hasn't been featured on Nor Cal projects (or at least I haven't noticed any). However the composer works with local artists out of southern part of the state, so you could hear his craft for instance on Royalty Rich Records projects: duets from TJ & Al Savage ("Faded But Hardly Sober") and Beta Bossalini & Juice Lee ("Before The Rain") or on "Talk Of The Town 2" compilation. The mentioned San Diego stable is also responsible for releasing the hereby cd - a joint effort from Mistah F.A.B., I-Rocc and Coach Money.

Let me begin with a cover curiosity and a bit of numbers. It appears that the artwork featured on a digital release differs from the one presented on pressed copies. The Internet edition shows both rappers on the cover, while the physical on there's Fabby on the front and I-Rocc on the back. What's more, graphics were additionally blurred with some strange filter, making the quality simply worse. Statistically speaking "Face Off" is more of a southern than northern California project. Exactly 1/3 of verses were prepared by rappers from Bay Area and its precincts, while the rest belongs to people from the bottom of the map. Fabby himself appeared on 8 cuts, I-Rocc on 11, while both of them together were only performing on 6 tracks. What is more, the album dropped under San Diego stable - Royalty Rich - and most of the melodies were composed by its leading beat maker - Coach Money.

I didn't really know what to except from a production layer, due to the fact I haven't had a chance to hear its creator's previous work. After the first, inattentive listening, the music itself seemed decent, but the more the cd span in my audio the more disadvantages I found. Most of the songs are kept in slower tempos, sometimes serving a bit heavier sounds, sometimes those modern, minimalistic loops. Unfortunately I have an impression that beats are monotonous, without any soul, uniqueness or "catchiness"; they simply didn't surprise me with anything fresh or new. The melodies are properly composed, however they couldn't force my head to bob. There are a couple of better beats like for example "Exclusive", "Keep Ya Pussy" and "Ready 2 Go", but the remaining cuts are just a copy of thousands other tracks I have already heard. Except for Coach Money a few single songs were produced by Fetty Slaps, THC R.O.B. and Curt Nitty.

The vocal layer was perfectly fitted to the instrumental one, which means it presents equally average. The best performance was brought by Fabby, which in my opinion is simply fabby'lous. He smoothly moves with the beat, has that unique, funny and melodious voice and often uses interesting rhymes. I-Rocc diversifies the palette of voices giving it a bit of low-pitched, hoarse timbre. His lines are decent, but not amazing or special. Hosts were supported by a whole platoon of guests, yet I can't say that their contribution significantly improved the overall rating. I was contented with verses from Bay Area figures - Philthy Rich and J-Diggs - but also artists from the south - Lil Kurtis, Mack Twon, Al Savage and Curt Nitty. Unfortunately I couldn't find any deeper message nor originality on "Face Off". Topics are simply repetitive, they touch on the same, old clichés previously heard on hundreds of other cds: being a local superman, owning expensive cars, hanging around beautiful women, going to the best clubs in town etc. The only exceptions were more serious "Send Stamps" talking about relations between prisoners and the outer world and a funny one called "Never Seen" where you'll hear about freaky girls and their bodies. I don't know why I was expecting that "Face Off" would be a solid project from two solid rappers with a solid production. All in all there wasn't much of solidity, but you could definitely hear a lot of averageness and played-out topics. However you must remember that it's only my own opinion, so be sure to listen to the attached video for "Willie Beamen" or simply buy the cd on RapBay, Amazon or iTunes.



Polish review

Przy okazji recenzji niniejszej pozycji mam ochotę pochylić się na moment nad dotychczasową twórczością postaci wnoszących istotny wkład w projekt "Face Off", zatem z góry proszę o wybaczenie za przydługi wstęp. Krótka nota dyskograficzna należy się nie tylko dwójce czołowych wokalistów, ale również producentowi, odpowiedzialnemu za większość podkładów na omawianym albumie. Zacznę może od figury kojarzonej najprawdopodobniej przez większość fanów rapu z Zachodniego Wybrzeża. Mistah F.A.B. to reprezentant Oakland, który przez ostatnie lata pojawiał się na dziesiątkach krążków, a debiutował w roku 2003 przedsięwzięciem zatytułowanym "Nig-Latin". Do jego oficjalnego, solowego dorobku płytowego osobiście zaliczam jeszcze "Son Of A Pimp" z 2005 oraz "Da Baydestrian" z 2007. Oprócz tego Fabby wydał m.in. dwie kolaboracje z DJ Freshem ("The Tonite Show"), prezentował dwie pierwsze składanki z serii "Slappin' In The Trunk", przewodniczył ósmej, a wraz z G-Stackiem osiemnastej partii kompilacji "Thizz Nation", nagrał duet z Turf Talkiem ("Hyphy Ain't Dead") i bardzo podziemny z Gennessee ("Life On The Rock"), a w międzyczasie wypuścił cały worek mixtape'ów: kilka tomów "The Realest Shit I Never Wrote", po dwie odsłony "The Grind Is A Terrible Thing To Waste" oraz "I Found My Backpack" i kilka innych. Ze znacznie skromniejszym dorobkiem, choć już od pełnej dekady, występuje na scenie kalifornijskiego rapu reprezentant San Diego, I-Rocc. Ta postać nie powinna być obca fanom zatokowych melodii, ponieważ chłopak zaczynał u boku Messy Marva, tworząc duet The Izrealz, który w latach 2002 i 2005 wydał dwa oficjalne krążki ("Turf Thuggin'" i "The Re-Up"). Nie śledziłem dokładnie późniejszych poczynań rapera, ale o ile się nie mylę wydał jeszcze album prezentowany przez Yukmoutha pt. "The Center Of Attention" (nie dam głowy, czy to w ogóle jakiś oficjalny materiał), solówkę "Power & Position", duet z J-Diggsem "Fixed Fight" oraz krążek ze Smigg Dirtee jako Bluez Brotherz. O producencie imieniem Coach Money nie przyszło mi dotychczas usłyszeć, ale to z pewnością dlatego, że nie zanotowałem go na żadnych projektach z Bay Area. Kompozytor współpracuje natomiast z lokalnymi artystami z południa stanu, a jego twórczość można było usłyszeć m.in. na dziełach wytwórni Royalty Rich: duetach TJ & Al Savage "Faded But Hardly Sober" oraz Beta Bossalini & Juice Lee "Before The Rain" czy składance "Talk Of The Town 2". Wspomniana stajnia z San Diego jest również odpowiedzialna za wydanie niniejszego projektu, czyli kolaboracji Mistah F.A.B.'a, I-Rocca i Coach Money.

Na początek okładkowa ciekawostka i trochę liczb. Okazuje się, że grafika na cyfrowym wydaniu różni się od tej na tłoczonym, a dokładnie mówiąc, na sieci znajdziecie front projektu prezentujący facjaty obu raperów, natomiast na fizycznych płytach popiersie Mistah F.A.B.'a wrzucono z przodu, a I-Rocca z tyłu. Co więcej, osoby odpowiedzialne za przygotowanie oprawy zewnętrznej albumu zastosowały niecodzienny filtr rozmycia, co w efekcie spowodowało, że jakość malunków zdaje się być po prostu kiepska. "Face Off" to statystycznie rzecz biorąc produkt bliższy południowej niż północnej Kalifornii. Dokładnie 1/3 zwrotek została przygotowana przez artystów z Bay i okolic, natomiast cała reszta należy do ludzi z "dołu mapy". Sam Fabby pojawiał się w 8 kawałkach, I-Rocc w 11, zaś obydwaj naraz nie wystąpili nawet w połowie z nich, bo raptem w 6. Poza tym album wydano pod szyldem wspomnianej wytwórni z San Diego - Royalty Rich - a większość melodii zmajstrował jej czołowy beat maker - Coach Money.

Może zacznę właśnie dość nietypowo od podkładów, ponieważ, nie znając ich twórcy, spodziewać się mogłem dosłownie wszystkiego. Po pierwszym, nieuważnym przesłuchaniu płyty produkcja wydawała mi się przyzwoita, ale im więcej razy krążek obrócił się na laserze, tym mniej dobrego w niej dostrzegałem. Większość utworów utrzymano w wolniejszych tempach, miejscami wykorzystując cięższe brzmienia, a gdzie indziej dodając nutę nowoczesnych, minimalistycznych dźwięków. Niestety mam wrażenie, że warstwa muzyczna jest monotonna, brakuje jej polotu, unikalności, chwytliwości i po prostu nie zaskakuje mnie niczym. Melodie są poprawne, ale kompletnie nie zachęcają do machania głową. Ponad producencką przeciętność wybijają się jedynie "Exclusive", "Keep Ya Pussy" i "Ready 2 Go", a pozostała część projektu to zwyczajna kalka tego, co już miałem okazję słyszeć. Wspomnę jeszcze, że prócz wymienionego na okładce Coach Money, za pojedyncze bity odpowiadali również Fetty Slaps, THC R.O.B. i Curt Nitty.

Warstwa wokalna znakomicie wpasowała się w podyktowane przez producentów tło instrumentalne, co oznacza, że prezentuje się równie przeciętnie. Najlepiej wypadł według mnie Fabby, którego zwrotki są naprawdę fabby'lous. Chłopak bezbłędnie płynie po bitach, ma zabawny, melodyjny głos i nierzadko montuje ciekawe rymy. I-Rocc dywersyfikuje paletę głosów, gdyż charakteryzuje go raczej niska, nieco zachrypła barwa. Jego wersy są poprawne, ale nie rzucają na kolana. Gospodarzy wspierał zastęp prawie 20 gości, natomiast nie powiem, żeby ich udział wpłynął znacząco na poprawę oceny całości przedsięwzięcia. Zadowoliły mnie występy znanych postaci z Bay: Philthy Richa i J-Diggsa, ale również artystów z południa: Lil Kurtis, Mack Twon, Al Savage czy Curt Niity. Nie znalazłem niestety na "Face Off" jakiegoś bardziej znaczącego przesłania, pomysłu czy idei, wokół których miałyby toczyć się opowiadane przez raperów historie. Tematyka jest po prostu odtwórcza, powtarza te same schematy i teksty, słyszane na setkach innych płyt: bycie lokalnym supermenem, posiadanie drogich aut, otaczanie się pięknymi kobietami, wożenie się po najlepszych klubach w mieście itd. Urzekły mnie jedynie poważniejsze "Send Stamps" opisujące relacje więźniów ze światem zewnętrznym oraz zabawne "Never Seen", gdzie chłopaki wyrażają swoje nieskrywane zdziwienie, wywołane nieludzkimi akrobacjami ich kobiet w łóżku. Koniec końców, nie wiedzieć czemu spodziewałem się, że projekt "Face Off" to będzie konkretny duet dwóch konkretnych raperów, których uspójni konkretna produkcja od Coacha, ale niestety się przeliczyłem. Konkretów nie było prawie żadnych, za to przeciętność i powtórka z rozrywki, w dodatku niezbyt wysokich lotów. Tyle ode mnie, konkretnego krytyka. Skonfrontujcie moją opinię, słuchając załączonego klipu do "Willie Beamen" albo po prostu kupcie krążek na RapBayu lub Amazonie, a cyfrówkę na iTunesach.


Written by: lethaface
Name:
Comment:
Comments (0):
Sorry, no comments yet.

Made by KhameNei & LethaFace
All rights reserved. Nothing may be used without our permission.